ملاتونین نقش های متفاوت و مهمی بر بسیاری از جنبه های رشد و نمو گیاهان دارد. مشخص شده است که ملاتونین دارای خواص آنتی اکسیدانی است و در فرآیندهای جوانه زنی، بلوغ، پیری، حفاظت سلولی و مقاومت در برابر تنش های زنده و غیرزنده نقش دارد. در این مطالعه اثر غلظت های مختلف ملاتونین (صفر، 50، 100 و 200 میکرومولار) بر عملکرد، صفات رشدی و برخی خصوصیات زیست شیمیایی فلفل تند تحت سطوح مختلف آبیاری (آبیاری پس از 40، 80 و 120 میلی متر تبخیر از تشتک تبخیر کلاس A) مورد بررسی قرار گرفت. آزمایش به صورت کرت های خرد­شده در قالب طرح بلوک های کاملاً تصادفی با سه تکرار در یکی از مزارع تولیدی در 20 کیلومتری شهرستان دره شهر در سال 1400 انجام شد. نتایج نشان داد که کاهش آبیاری باعث کاهش رشد و عملکرد گیاه شده و محتوای پرولین و مالون دی آلدهید را افزایش داد. کاربرد ملاتونین در تمام سطوح آبیاری سبب بهبود رشد و عملکرد فلفل در شرایط مزرعه گردید. همچنین محلول پاشی ملاتونین باعث کاهش محتوای پرولین و مالون دی آلدهید شده و کلروفیل و کاروتنوئید را نسبت به شاهد افزایش داد. غلظت 200 میکرومولار ملاتونین تأثیر بهتری بر رشد و عملکرد فلفل نسبت به غلظت های دیگر داشت. همچنین اثر بخشی هورمون ملاتونین بیشتر در سطح آبیاری 120 میلی متر تبخیر مشاهده شد. به­طور­کلی نتایج این تحقیق نشان داد که کاربرد ملاتونین (به خصوص در غلظت­های 100 و 200 میکرومولار) با افزایش محتوای کلروفیل و کاهش تجمع مالون دی آلدهید و پرولین باعث کاهش آثار تنش خشکی در گیاه فلفل شد.

مقدمه: باکتری های محرک رشد با مکانیسم های مختلف رشد گیاه را تحت تاثیر قرار می دهند. بسیاری از پژوهشگران ویژگی های خاصی را که این باکتری های از طریق آن ها رشد گیاه را تحریک می کنند را مشخص کرده اند، در بیشتر مطالعه های انجام شده فقط چند تا از این صفات بررسی شده اند. هدف از پژوهش حاضر ارزیابی فعالیت های محرک رشدی جدایه های باکتری ها است (45 جدایه متعلق به ریزوبیوم ها و 2 جدایه متعلق به سودوموناس فلورسنس Pseudomonas fluorescence) که از خاک ریزوسفری و گرهک های ریشه یونجه در استان زنجان جداسازی شدند.مواد و روش ها: جدایه های مورد مطالعه از اراضی زیرکشت یونجه در اطراف کارخانجات روی در استان زنجان جداسازی شدند. پس از جداسازی و خالص سازی باکتری ها از نمونه های ریشه و خاک ریزوسفری، باکتری ها در آزمایشگاه از نظر صفات محرک رشدی گیاه از قبیل توانایی تولید ایندول استیک اسید، آنزیم ای- سی سی دآمیناز (آمینو سیکلوپروپان کربوکسیلیک اسید)، سیانید هیدروژن، سیدروفور، آنزیم کیتیناز و توانایی انحلال فسفات های معدنی و آلی ارزیابی و غربال گری شدند.نتایج: نتایج نشان داد که 43 جدایه باکتری ایندول استیک اسید (4.04 تا 4.95 میکروگرم در میلی لیتر) و 15 باکتری آنزیم ای- سی سی دآمیناز (0.23 تا 1.05 میکروگرم بر میلی لیتر) تولید کردند. فقط یک جدایه بنام Rm66 مقدار بالای سیانیدهیدروژن تولید کرد. تولید سیدروفور در 9 جدایه مشاهد شد. هیچ یک از باکتری ها آنزیم کیتیناز تولید نکردند. انحلال فسفات های معدنی در 19 جدایه باکتری تشخیص داده شد (4.33 تا 5.86 میکروگرم در میلی لیتر) و 15 جدایه باکتری فسفات های آلی را حل کردند (1.66 تا 144.28 میکروگرم در میلی لیتر).بحث و نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد بیشتر جدایه های باکتری به اراضی زیرکشت یونجه دارای خاصیت محرک رشدی گیاه متعلق بودند. این باکتری ها در صورت تلقیح به گیاه به عنوان کود زیستی پتانسیل خوبی برای افزایش رشد گیاه خواهند داشت. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

اهداف: این پژوهش جهت ارزیابی تاثیر کاربرد کودزیستی بر عملکرد ارقام رایج و لاین در دست معرفی جو در دشت تبریز صورت گرفت.مواد و روش ها: آزمایش در اراضی شهرستان ممقان استان آذربایجان شرقی انجام گرفت. فاکتورهای آزمایش شامل: تیمار کود زیستسی در دو سطح و تیمارهای رقم در سه سطح بود.یافته ها: بر اساس نتایج حاصل از تجزیه واریانس، بر هم کنش رقم و بارور 2 اثر معنی داری بر عملکرد دانه جو داشت. بیشترین عملکرد دانه با 5/9 تن در هکتار در لاین امید بخش و با کاربرد بارور 2 به دست آمد. در رقم قره آرپا کاربرد بارور 2 تاثیر معنی داری در عملکرد دانه جو نداشت، ولی در لاین امید بخش و جلگه با کاربرد بارور 2 به ترتیب 36.6 و 55.2 درصد افزایش در عملکرد دانه مشاهده شد. لذا بارور 2 افزایش قابل ملاحظه ای را در عملکرد دانه جو به ویژه لاین امید بخش باعث شد. لاین امید بخش از نظر اجزای عملکرد دانه (تعداد دانه و وزن هزار دانه)، پاسخ بهتری را به کاربرد کود زیستی بارور 2 نشان داد. این رقم از شاخص سطح برگ، شاخص محتوای کلروفیل و تعداد روز تا رسیدگی بیشتری نیز برخوردار بود، لذا ظرفیت فتوسنتزی بیشتری جهت تولید عملکرد داشت.نتیجه گیری: استفاده از کود زیستی بارور 2 در رقم اصلاح شده و لاین در دست معرفی جو موجب افزایش عملکرد در دشت تبریز شد ولی تاثیری بر عملکرد رقم بومی نشان نداد، لذا کاربرد بارور 2 برای لاین امید بخش می تواند بیشترین عملکرد دانه جو را در منطقه تولید کند.

نقش انسولین به عنوان یک عامل رشد در تحقیقات بسیاری ثابت شده است. در این تحقیق که به منظور بررسی روابط بین سطوح انسولین پلاسما و صفات رشدی در بره های نژاد زندی و مغانی انجام شد، تعداد ده بره (پنج بره نر و پنج بره ماده، از هر نژاد به صورت تصادفی انتخاب گردید. از هر بره در دقایق 30- ، 30+ ، 90+ و 180+ قبل و بعد از غذا از طریق رگ و داج خونگیری به عمل آمد. هورمون انسولین در کلیه نمونه های خونی با استفاده از تکنیک RIA اندازه گیری و داده های آزمایشی به صورت طرح آماری کرت خرد شده در زمان در قالب طرح بلوک کامل تصادفی تجزیه و تحلیل گردید. اختلاف بین میانگین غلظتهای انسولین پلاسما در نژاد زندی و مغانی از لحاظ آماری معنی دار بود (P<0.05). تفاوت بین میانگین صفات رشدی در نژاد زندی و مغانی از لحاظ آماری بسیار معنی دار بود.(P<0.01) غلظت پایه انسولین پلاسما در نژاد مغانی (0.84±28.25) بیشتر از نژاد زندی (0.76± 25.88) بود و این تفاوت از لحاظ آماری معنی دار بود (P<0.05) . میزان انسولین پلاسما به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن در نژاد زندی (0.04> ±1.72) بیشتر از نژاد مغانی (0.03>±1.58 ) بود. و این تفاوت از لحاظ آماری معنی دار بود (P<0.05). میزان MCR انسولین پلاسما در نژاد مغانی (1.49±9.4) بیشتر از نژاد زندی (1.67± 8.46) بود ولی این تفاوت از لحاظ آماری معنی دار نبود. همچنین ضرایب همبستگی بین سطوح انسولین پلاسما و تمامی صفات رشدی مثبت بود. با توجه به نتایج به دست آمده و با توجه به اینکه انسولین به عنوان یک عامل رشد در تحقیقات بسیاری معرفی شده است، بالا بودن رشد در نژاد مغانی ممکن است به دلیل بالا بودن غلظتهای انسولین پلاسما وMCR  آن و یا پایین بودن میزان انسولین پلاسما به ازای هر کیلوگرم وزن بدن باشد.

باکتری های محرک رشد گیاه، گروه وسیعی از ریزجانداران مفید خاک هستند که از طریق سازوکارهای مختلف می توانند بر رشد گیاهان تأثیر بگذارند. در این پژوهش، 63 سویه باکتری متعلق به چهار گروه از باکتری های سودوموناس، ازتوباکتر، باسیلوس و آزوسپیریلوم جداسازی شده از خاک­های ایران ازنظر ویژگی­های منسوب به محرک رشد گیاه مطالعه و مقایسه شدند. توانایی سویه ها در تولید اکسین، سیدروفور، پلی­ساکاریدهای خارج سلولی، انحلال فسفات­های معدنی و آلی، توانایی آزادسازی پتاسیم و توانایی انحلال فسفات آهن نامحلول بررسی شدند. نتایج نشان داد که سودوموناس P214 در سطح ال-تریپتوفان 50 میلی­گرم در لیتر مقدار 51/68و در ال-تریپتوفان صفر، مقدار 48/72 میکروگرم بر میلی لیتر اکسین تولید کرد. ازنظر توانایی حل­کنندگی فسفات­های نامحلول معدنی و آلی به ترتیب سودوموناس P187 و P186 با نسبت قطر هاله به کلونی 2/59 و 4/13 دارای بیش ترین شاخص بودند. تولید سیدروفور در گروه سودوموناس با سه گروه دیگر اختلاف معنی­داری نشان داد و سویه P188 با نسبت قطر هاله به کلنی 3/38 بیش ترین توانایی را نشان داد. سودوموناس­ها بیش ترین توانایی انحلال فسفات آهن نامحلول را نشان دادند و بهترین سویه P192 با نسبت قطر هاله به کلونی 45/4 بود. بیش ترین توانایی آزادسازی پتاسیم از بیوتیت با مقدار 33/33 گرم در لیتر مربوط به باسیلوس B517 و از موسکویت با مقدار 24/67 مربوط به B326 بود. بالاترین مقدار تولید پلی­ساکاریدهای خارج سلولی متعلق به سویه های P526 با مقدار 6/84 گرم بر لیتر بود. درمجموع، گروه سودوموناس در بیشتر صفات از سه گروه دیگر برتری نسبی نشان داد. در این پژوهش سویه های منتخب از هر گروه ازنظر ویژگی های مختلف محرک رشدی برای ادامه پژوهش­ها انتخاب و معرفی شدند.

سابقه و هدف: شوری بیش از حد خاک باعث کاهش تولید محصولات کشاورزی از جمله سبزی ها می شود که به ویژه بخش های رویشی آن ها حساس هستند. آستانه شوری بیشتر سبزی ها کم است (بین 1 تا 5/2 دسی زیمنس بر متر) و تحمل به شوری آن ها هنگامی که از آب شور برای آبیاری استفاده می شود، کاهش می یابد. انتخاب رقم مناسب برای مناطقی با شوری بالا از نخستین راهکارهای مدیریتی برای تولید محصولاتی با کیفیت و کمیت بالا می باشد. اسفناج از نظر تحمل به شوری در گروه گیاهان نسبتا حساس قرار دارد هرچند بین ارقام مختلف تفاوت هایی وجود دارد. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف بررسی شاخص های رشدی و فتوسنتزی دو رقم اسفناج، تحت تنش شوری و مشخص کردن رقم مقاوم تر به شوری و مناسب کشت در مناطق شور طراحی و اجرا شد. مواد و روش ها: این پژوهش به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با چهار تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه ولیعصر رفسنجان در سال زراعی 1397 انجام گرفت که فاکتورها شامل تنش شوری (در چهار سطح 0، 10، 20، 30 میلی مول) و رقم (شامل دو رقم هیبرید ایتالیایی "ناریتا" و رقم ایرانی "برگ پهن ورامین") بود. پس از گذشت 45 روز از اعمال تیمارهای شوری برداشت صورت گرفت و پارامترهای مورد نظر اندازه گیری شد. صفاتی مانند وزن تر و خشک اندام هوایی و ریشه، سطح برگ، تعداد برگ، رنگیزه های فتوسنتزی (کلروفیل a, b)، کلروفیل کل، شاخص سبزینگی، کاروتنوئید، نرخ فتوسنتز، نرخ تعرق، هدایت روزنه ای، نسبت فلورسانس متغیر به فلورسانس حداکثر (Fv/Fm) و شاخص کارآیی دستگاه فتوسنتزی (PI) مورد مطالعه قرار گرفتند. یافته ها: نتایج این پژوهش نشان داد که شاخص های رشدی هر دو رقم اسفناج نظیر تعداد برگ، سطح برگ وزن تر ریشه، وزن خشک ریشه، وزن تر اندام هوایی و وزن خشک اندام هوایی در شرایط تنش شوری کاهش یافت. با افزایش سطوح تنش، سطح برگ هر دو رقم کاهش یافت اما سطح برگ رقم ایرانی در مقایسه با رقم هیبرید بیشتر بود. نتایج همچنین نشان داد که مقدار رنگیزه های فتوسنتزی رقم ایرانی در مقایسه با رقم هیبرید در شرایط شوری بیشتر بود. به طور کلی مقدار کلروفیل کل در شرایط تنش شوری کاهش یافت اما مقدار کلروفیل a و کلروفیل کل در رقم ایرانی بیشتر بود. شاخص های فتوسنتزی نظیر نرخ فتوسنتز، هدایت روزنه ای، نرخ تعرق و نیز شاخص فلورسانس کلروفیل در شرایط تنش شوری کاهش یافت که این کاهش در دو رقم ایرانی و هیبرید متفاوت بود و کاهش بیشتر این پارامترها در شرایط تنش در رقم ایرانی کمتر از رقم هیبرید بود. نتیجه گیری: شاخص های رشدی نظیر سطح برگ، تعداد برگ، وزن تر ریشه، وزن خشک ریشه، وزن تر اندام هوایی و وزن خشک اندام هوایی دو رقم اسفناج در شرایط شوری کاهش یافت. مقدار رنگیزه های فتوسنتزی رقم ایرانی در مقایسه با رقم هیبرید بیشتر بود و در هر دو رقم تحت تنش شوری کاهش یافت. شاخص های فتوسنتزی نیز در شرایط تنش شوری کاهش یافت هرچند تغییرات شاخص های فتوسنتزی در هر دو رقم به طور تقریبی یکسان بود اما مقدار این شاخص ها در رقم ایرانی بیشتر بود. به طور کلی تنش شوری باعث کاهش پارامترهای رشدی و فتوسنتزی هر دو رقم ایرانی و هیبرید اسفناج شد اما کاهش خصوصیات رشدی در رقم "برگ پهن ورامین" کمتر از رقم هیبرید بود. بنابراین به نظر می رسد رقم ایرانی نسبت به رقم هیبرید به تنش شوری متحمل تر باشد که این تفاوت ارقام به تنش شوری را می توان به ماهیت ژنتیکی آن ها نسبت داد.

در این پژوهش تأثیر باکتری های افزایش دهنده ی رشد گیاهی (ایزوله های R8 Pseudomonas putida و P. fluorescens R153) بر ارقام پسته شامل بادامی زرند، اکبری و احمدآقایی در یک خاک شور به صورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی بررسی شد. نتایج حاکی از این بود که استفاده از باکترهای محرک رشد (ایزوله های R8 وR115) باعث افزایش مقدار شاخص های رشدی از جمله وزن تر و خشک ساقه و ریشه همچنین، سطح و تعداد برگ شد. باکتری R8 باعث افزایش وزن خشک ریشه و وزن تر اندام هوایی به ترتیب به میزان 74 و 54% نسبت به شاهد در رقم بادامی شد. سطح برگ و تعداد برگ به میزان 81 و 30% در تیمار استفاده از باکتری محرک رشد R8 در رقم بادامی افزایش پیدا کردند. محتوای نسبی آب برگ (RWC)، میزان پرولین، کلروفیل کل، a و b و کاروتنوئید نیز به وسیله ی کاربرد باکتری های محرک رشد به خصوص R8 P. putida بهبود یافت. تیمار باکتری R8 در رقم بادامی قادر به افزایش جذب عناصر پتاسیم و فسفر به میزان 35% (برگ)، 43% (ریشه)؛ 61% (برگ) و 53% (ریشه) شد. نتایج این تحقیق نشان داد کاربرد باکتری های محرک رشد به علت ترشح ترکیبات موثر در رشد گیاه قادر به افزایش شاخص های رشدی همچنین، فیزیولوژیکی حتی در گیاهانی که در شریط تنش شوری قرار دارند می شود.

واکنش چهار رقم گوجه فرنگی مزرعه ای شامل Super Strain B، Super Chief،Mobil  و Royal و دو رقم گلخانه ای Polaris و  ES 1002 F1در برابر گونه Meloidogyne javanica مورد بررسی قرار گرفت. گیاه چه های گوجه فرنگی در مرحله پنج الی شش برگی، با دو غلظت 1000 و 2000 تخم و لارو نماتد به ازای هر کیلوگرم خاک گلدان، مایه زنی و تیمارهای شاهد نیز تنها آب دریافت کردند. آزمایش بر پایه طرح کاملا تصادفی و با ده تکرار انجام گرفت. شصت روز پس از مایه زنی، برخی صفات رشدی گیاه و صفات مربوط به تولیدمثل نماتد، اندازه گیری و جمعیت نهایی، فاکتور تولیدمثلی، شاخص های گره و کیسه تخم ارزیابی شدند. نتایج نهایی نشان داد که تمام ارقام مزرعه ای نسبت به نماتد گره ریشه حساس بودند، با این وجود، رقم مزرعه ای Super Chief بالاترین آلودگی را داشت. رقم گلخانه ایPolaris  به عنوان رقم نسبتا متحمل و رقم گلخانه ای ES 1002 F1 نیز که نسبت به سایر ارقام، آلودگی کم تری داشت به عنوان رقم نسبتا مقاوم ارزیابی گردید.

به­منظور بررسی اثر پرایمینگ بر جوانه­زنی بذور فرسوده کدو پوست کاغذی تحت تنش خشکی، آزمایشی به­صورت  فاکتوریل در قالب طرح کامل تصادفی با 3 تکرار در آزمایشگاه اجرا شد. تیمارها شامل فرسودگی (شاهد، 85 درصد و 75 درصد)، تنش خشکی (صفر، 75/0- و 5/1- مگاپاسکال) و پرایمینگ (شاهد، هیدروپرایمینگ، پرایمینگ با جیرلین، پرایمینگ با Gr24، پرایمینگ با بنزیل­آمینوپورین و پرایمینگ با اسپرمیدین) بودند. در این پژوهش صفات درصد جوانه­زنی، سرعت جوانه­زنی، یکنواختی جوانه­زنی، وزن خشک ساقه­چه و ریشه­چه، محتوای کلروفیل a و b، نسبت کلروفیل a/b، فتوسنتز، محتوای قندهای محلول، درصد چربی کل و فعالیت آنزیم آلفاآمیلاز مورد مطالعه قرار گرفت. کم­ترین درصد جوانه­زنی، سرعت جوانه­زنی، وزن خشک ریشه­چه و ساقه­چه، کلروفیل a، کلروفیل b، نسبت کلروفیل a/b، شدت فتوسنتز و فعالیت آنزیم آلفاآمیلاز در تیمار خشکی 5/1- مگاپاسکال و فرسودگی 75 درصد بود. کم­ترین یکنواختی جوانه­زنی در تیمار هورمون پرایمینگ با جیبرلین در شرایط عدم تنش به­دست آمد. کم­ترین محتوای قندها و درصد چربی کل در سطح شاهد (بدون تنش خشکی)، فرسودگی 75 درصد و در شرایط عدم پرایمینگ بود. بیشترین درصد جوانه­زنی، سرعت جوانه­زنی، وزن خشک ریشه­چه و ساقه­چه و فعالیت آنزیم آلفاآمیلاز در تیمار هورمون پرایمینگ با جیبرلین، کلروفیل a، کلروفیل b و شدت فتوسنتز در پرایمینگ بذر با اسپرمیدین و نسبت کلروفیل a/b در هیدروپرایمینگ و در شرایط عدم تنش خشکی و فرسودگی به­دست آمد. بیشترین یکنواختی جوانه­زنی در خشکی 5/1- مگاپاسکال و فرسودگی 75 درصد در پرایمینگ شاهد به­دست آمد. بیشترین محتوای قندها در شرایط عدم فرسودگی، خشکی 75/0- مگاپاسکال و تیمار به­روش هیدروپرایمینگ به­دست آمد. بیشترین درصد چربی کل در خشکی 5/1- مگاپاسکال، عدم فرسودگی و در پرایمینگ با اسپرمیدین مشاهده شد. به­طور کلی اعمال تنش خشکی بر روی بذور فرسوده کدو پوست کاغذی منجر به اختلال و یا کاهش در صفات فیزیولوژیک گردید. از طرفی پرایمینگ بذور با روش­های مختلف اثرات سوء ناشی از تنش خشکی و فرسودگی بذور را را تقلیل بخشید.

پسته یک محصول مهم صادراتی در ایران است. این محصول همواره به وسیله عوامل مختلف زنده و غیر زنده خسارت می بیند. یکی از بیماری هایی که در بیشتر مناطق پسته کاری به درخت پسته خسارت وارد می کند بیماری گموز با عامل فایتوفتورا درشلری[1] است. روش های مختلفی جهت مدیریت این بیماری مانند استفاده از ارقام مقاوم، کنترل بیولوژیک و تغییر محیط خاک در جهت نامساعد شدن شرایط با هدف کنترل عامل بیمارگر پیشنهاد شده است. در این مطالعه، در گلخانه تاثیر تیمارهای مختلف شامل استفاده از قارچ مایکوریزا و سولفات آمونیوم هر کدام به تنهایی و همچنین ترکیب این دو در کاهش بیماری ناشی از بیمارگر فایتوفتورا درشلریبر روی صفات رشدی مانند ارتفاع گیاه و همچنین سطح برگ مورد ارزیابی قرار گرفت. میزان استفاده از قارچ مایکوریزا g20 به ازای هر گلدان k6 بود و سولفات آمونیوم با غلظت 5/1 درصد، به صورت پاشش بر روی برگ ها، مورد استفاده قرار گرفت. در بخش دیگر این تحقیق تاثیر این تیمارهای ذکر شده بر روی صفات فیزیولوژیک مانند کلروفیل کل و فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدان مانند پراکسیداز، کاتالاز و پلی فنل اکسیداز بررسی شد. نتایج نشان داد که تیمار استفاده ی توام از قارچ مایکوریزا و سولفات آمونیوم همواره بیشترین ارتفاع و سطح برگ را در بین تیمارهای به کار گرفته شده، به ترتیب به مقادیر cm253/26 و cm219/81 در مقایسه با شاهد سالم به ترتیب با مقادیر cm282/16 و cm239/50 به خود اختصاص داد. در مورد صفات فیزیولوژیک و همچنین اندازه گیری عناصر نیز همواره بیشترین مقدار از آن تیمار استفاده توام از قارچ مایکوریزا و سولفات آمونیوم در هر دو رقم بو در مورد مقادیر کلروفیل و آنزیم های کاتالاز، پراکسیداز و پلی فنل اکسیداز بود. در مورد استفاده از دو رقم سرخس و بادامی، به علت این که رقم سرخس نسبت به بیماری حساس تر از بادامی زرند بود همواره در مورد همه صفات مورد بررسی میزان کمتری را نشان داد. نتایج این تحقیق نشان داد که استفاده از قارچ مایکوریزا و همچنین سولفات آمونیوم باعث بهبود وضعیت گیاه و مقاومت گیاه در برابر بیمارگر می شوند. در قسمت اول تحقیق هم نشان داده شد که بعضی از ترکیبات غذایی علاوه بر تاثیر مثبت بر روی گیاه تاثیر منفی بر روی عامل بیماری زا دارند.